ولی این روزها از تهِ اعماقِ دلم، به دخترهای زبر و زرنگِ وطنی که از قضای روزگار، هم کلاسی مدرسه ها و دانشگاه ها یا هم فامیلِ ما هم بودند، یک لبخند تمسخرآمیزی حواله می کنم که نگو!

ساده های دست پَروَرد خوش رقص! از فرطِ خوبی و زبر و زرنگ بودنشون، یک جوری برایِ پدرها و اساتیدشون قِر می دادند و نقش خوب بودن رو خوب بازی می کردند که ناخودآگاه تبدیل شده بودند به سمبلی که در نهایت، به صورت چماق بر سر و صورت خودشان و دیگران کوبیده می شد.

مغز فندقی ها! با چه افتخاری توی چشم های ما زل می زدند و با اعتماد به سقف کذایی حاصل از امضای آن دفترچه 40 برگ ـ که عقدنامه اش می خوانندی ـ در حالی که از دیوارهای رشد و ترقی بالا می پریدند با صدای بلند فریاد می زدند چرا شوور نمکنی، بچه دوست نداری؟ ای واییییییییییییی! بچه شیرینی زندگیه و این خزعبلات رو هی استفراغ می کردند روی فک و فوک ما. حالا بیا پاسخگو باش خواهرم!

از همان آغاز هم، مدرسه ها و دانشگاه ها سمی بودند، اما کسی را خبر نبود.

پسرک همسایه را به زور مهریه اسلامی، به مقام عظمای «پدریت» رساندن که هنر نبود. هنر واقعی، دیدن و پیش بینی روزهای این چنینی بود که مغز شوما قَد نَمداد ای مرغ های دست پرورده دامن دارِ به معراج رساننده مردان! تازه با این از ته بریده شده ها، سودای پرورش یوز هم در سر می پروراندند سلاطین خیال پرست!

واقعنی فکر می کنید این خارجیا الکی به این نتیجه رسیده اند که برای زنانی که حاضر می شوند در چنین دونیای مسمومی، مسولیت زایش و پرورش کودکی را به عهده بگیرند، قوانین سخت و سفت حمایتی تصویب کنند؟ خب باشه زنند، امما خر که نیستند!

خب! کجای کتاب بودیم؟ آهان اینجاش که چوپان گفت: گوسفندان نیازی به هدایت ندارند. گاهی فقط باید کنار کشید تا آنها به مسیر خود ادامه دهند. آغل، تنها مسیری بود که آنها کشف کرده بودند.... آره دادا

دل پر دردِ،

شب پر مرد و پــــــــرِ نامــــــــــردِ